All-on-4 – nowoczesna metoda odbudowy całego uzębienia Brak wszystkich zębów to poważny problem, który wpływa na jakość życia, zdrowie i...
CZYTAJ DALEJ...
Implanty zębów to niewątpliwie jedno z najbardziej przełomowych rozwiązań w stomatologii, które realnie odmieniło życie tysięcy pacjentów. Niektóre pytania o ich wytrzymałość czy bezpieczeństwo zdają się jednak nie mieć końca. Jedno z nich dotyczy odrzucenia implantu zęba. Po jakim czasie może do niego dojść i jakie objawy daje odrzucenie implantu zęba?
Obawy o odrzucenie implantu zęba mogą świadczyć o rosnącej świadomości pacjentów, którzy przed poddaniem się jakiejkolwiek medycznej procedurze, częściej pytają nie tylko o efekty zabiegowe, ale także o kwestie bezpieczeństwa. Jeśli chodzi o implanty zębów, wydają się być one na wyrost. Powód? Skuteczność implantacji oscyluje wokół 98-99%, ryzyko odrzucenia implantu zęba jest więc bardzo niskie. Niemniej nie jest ono zerowe, dlatego pytania o odrzucenie implantu zęba i o to, po jakim czasie do niego dochodzi, zasługują na konkretne odpowiedzi.
Implanty zębów nie tylko uchodzą za pewne i stabilne rozwiązanie w odbudowie uzębienia. Za bardzo dobrymi rezultatami zabiegów implantologicznych stoją przede wszystkim dane naukowe, które jasno pokazują, że odrzucenie implantu zęba jest rzadkością. Ich bezpieczeństwo potwierdzają również doświadczenia w naszej klinice Nowe Zęby, w której standardem jest nawigowana implantacja z wykorzystaniem X-Guide.
- Czy organizm może odrzucić implant? To jedna z największych obaw pacjentów. Statystycznie, skuteczność implantacji wynosi około 98-99%. Implanty wykonane są z tytanu lub cyrkonu, materiałów biozgodnych, które organizm traktuje jak własną tkankę. Dzięki nawigacji X-Guide ryzyko jest jeszcze mniejsze, ponieważ precyzyjne umieszczenie implantu sprzyja szybszej i stabilniejszej integracji z kością – mówi lek. dent. Kamil Szewczyk, właściciel kliniki Nowe Zęby.
Nim przyjrzymy się przyczynom rzadkiej sytuacji, jaką jest odrzucenie implantu zęba, zastanówmy się, co naprawdę ona oznacza. Otóż odrzut implantu to utrata jego stabilności, spowodowana nieudanym procesem osteointegracji lub postępującym z czasem osłabieniem połączenia implantu z kością. Nie wolno zapominać, że do takiej stanu dochodzi rzadziej niż w 2% przypadków, a odrzut poprzedzony jest charakterystycznymi objawami, które pozwalają w porę zareagować.
Chociaż same objawy nie pozwalają stwierdzić, że doszło do odrzucenia implantu zęba, świadczą one o konieczności szybszego udania się do stomatologa. Tylko specjalista jest w stanie ocenić, czy ból, obrzęk i krwawienie po implantacji świadczą o problemach z osteointegracją. Może to być naturalna reakcja tkanek na przeprowadzony zabieg, albo sygnał rozwijającego się zapalenia wokół implantu.
Co ważne, stan zapalny nie jest równoznaczny z utratą implantu, dlatego w każdym przypadku diagnostykę należy pozostawić stomatologowi. Jakie objawy powinny skłonić do przyspieszenia konsultacji?
Należy pamiętać, że diagnostyka niektórych objawów odrzucenia implantu zęba wymaga obrazowania. Jedną z oznak problemu jest zanik kości, którego nie widać gołym okiem, ale da się szybko dostrzec po wykonaniu zdjęcia RTG czy po obrazowaniu za pomocą tomografii CBCT.
Współczesne implanty mają bardzo wysoką przeżywalność, wynoszącą ponad 98%, a po 10 latach – ponad 95%. Istnieją również metaanalizy, które 10-letnią przeżywalność implantów szacują nawet na 96,4%. Niepowodzenie dotyczy zatem naprawdę niewielkiego odsetka implantów, a zdecydowana większość pozostaje funkcjonalna przez wiele lat. Warto przy tym wiedzieć, że największe ryzyko utraty implantu, przypada na pierwsze miesiące.
W jednym z przeglądów odnotowano 98,49% przeżywalności w pierwszych 6 miesiącach, natomiast późniejsze przedziały czasowe miały już ponad 99,6% przeżywalności w poszczególnych okresach. Odpowiadając na pytanie, po jakim czasie może dojść do odrzucenia implantu, w dużym uproszczeniu można by się skupić na pierwszych ośmiu miesiącach, w których trwa proces osteointegracji. Później ryzyko odrzutu jest wręcz znikome, choć oczywiście faktem pozostaje istnienie takich zjawisk, jak wczesne i późne odrzucenie implantu.
Objawy odrzucenia implantu zęba są dość charakterystyczne, ale cały proces nie zawsze przebiega tak samo, zwłaszcza, że do odrzutu może dojść zarówno w pierwszych miesiącach, jak i w późniejszych latach. W praktyce mówi się o wczesnym i późnym odrzuceniu implantu. Czym różnią się od siebie oba scenariusze? O wczesnym odrzuceniu implantu mówi się w pierwszych miesiącach po zabiegu, kiedy implant nie zrasta się prawidłowo z kością, natomiast o późnym – po miesiącach lub nawet latach właściwego funkcjonowania implantu.
Odrzucenie implantu zęba, o ile w ogóle do niego dochodzi, przydarza się zwykle w pierwszych miesiącach po jego wszczepieniu. Dochodzi do niego u mniej niż 2% pacjentów, jednak nawet przy minimalnym, ale wciąż istniejącym ryzyku, warto poznać przyczyny. O wczesnym odrzuceniu implantu mówi się, gdy implant nie zrasta się prawidłowo z kością. Taka sytuacja może mieć różne przyczyny:
Pocieszającym faktem jest możliwość zareagowania jeszcze zanim konieczne będzie usunięcie implantu. Aby nie przegapić niepokojących objawów, należy jednak odbywać zalecane wizyty kontrolne oraz stosować się do wszelkich zaleceń otrzymanych od stomatologa.
Choć ryzyko odrzucenia implantu zęba z czasem maleje, faktycznie istnieje zjawisko późnego odrzucenia implantu, odnotowywanego nawet kilka lat po zabiegu. Dochodzi do niego wskutek utraty stabilności implantu po latach od jego wszczepienia, najczęściej w wyniku niestosowania się do zasad dbania o higienę implantów. Jest ono równie ważne, jak odbywanie regularnych wizyt kontrolnych.
Chcąc jak najdłużej cieszyć się stabilnymi implantami stomatologicznymi, należy reagować na wszelkie niepokojące objawy. Późne odrzucenie implantu jest procesem, który postępuje przez dłuższy czas, dając charakterystyczne symptomy:
Jakie mogą być przyczyny odrzucenia implantu zęba po kilku latach? Jedną z nich jest peri-implantitis, czyli spowodowany nagromadzeniem bakterii stan zapalny wokół implantu. Pacjenci powinni wystrzegać się jednak nie tylko błędów w higienie jamy ustnej. Winne utracie stabilności implantu są również przeciążenia mechaniczne, spowodowane przez bruksizm, palenie papierów, które pogarsza ukrwienie tkanek, a także choroby ogólnoustrojowe, obniżające odporność organizmu.
Do sygnałów alarmowych u pacjentów po zabiegach implantacji należy peri-implantitis, czyli stan zapalny tkanek wokół implantu zębowego, który wiele osób błędnie utożsamia z odrzuceniem implantu. Stan zapalny, objawiający się krwawieniem i obrzękiem dziąseł, bólem przy nagryzaniu, wyciekiem ropy i rozchwianiem implantu, może, ale nie musi doprowadzić do zaniku kości. Konieczna jest przede wszystkim szybka interwencja, zwłaszcza, że działania zmierzające do zwalczenia bakterii i regeneracji kości mogą uratować implant i zapobiec konieczności jego usunięcia.
Jak można zmniejszyć ryzyko stanu zapalnego i odrzucenia implantu? Najistotniejsze są oczywiście regularne wizyty kontrolne wraz z oceną tkanek wokół implantów oraz trzymanie się zasad prawidłowej higieny jamy ustnej. Bardzo istotne jest również rzucenie palenia, który jest jednym z najbardziej modyfikowalnych czynników ryzyka. Niebagatelne znaczenie mają ponadto odpowiednia kwalifikacja do zabiegu, obejmująca m.in. ocenę stanu kości i ogólnego stanu zdrowia, a także leczenie aktywnego zapalenia przyzębia przed implantacją.
Liczne badania naukowe nie pozostawiają wątpliwości: ryzyko odrzucenia implantu zęba jest wyższe szczególnie wśród wybranych grup pacjentów. O jakich czynnikach i grupach pacjentów mowa?
Palenie papierosów to jeden z najlepiej udokumentowanych czynników ryzyka. Dotyczy to zarówno wczesnego, jak i późnego odrzucenia implantu, a samo palenie tytoniu istotnie zmniejsza przeżywalność implantów oraz zwiększa ryzyko zaniku kości, jednocześnie zwiększając częstość występowania peri-implantitis.
Przebyte zapalenie przyzębia zwiększa ryzyko rozwoju peri-implantitis. Nie jest to jednak przeciwwskazanie, ponieważ pacjent po zapaleniu wciąż może mieć implant zęba. W jego przypadku wymagane jest natomiast odpowiednie leczenie choroby przyzębia i późniejsze kontrole, najlepiej również periodontologiczne.
Dla powodzenia implantacji znaczenie ma również ilość i jakość tkanki kostnej, lokalizacja implantu i jego pierwotna stabilność. Wśród czynników związanych z późnym odrzuceniem implantu stomatologicznego wskazywano m.in. wszczepienie implantu w odcinku bocznym łuku zębowego.
Jednym z czynników zwiększających ryzyko odczuwalnej ruchomości implantu są nadmierne przeciążenia mechaniczne. Wpływają one przede wszystkim na sukces długoterminowego leczenia implantologicznego, a sam bruksizm w badaniach naukowych wymieniany jest wśród czynników związanych z późnym odrzuceniem implantu.
Wielu pacjentów z cukrzycą pozostaje nieświadomych, że kluczowa dla ich zdrowia jest nie tylko terapia, ale przede wszystkim kontrola glikemii. Przeglądy badań naukowych wskazują, że źle kontrolowana cukrzyca może pogarszać osteointegrację oraz zwiększać ryzyko peri-implantitis. Dobrze kontrolowana cukrzyca czyni leczenie implantologiczne bardziej przewidywalnym.
Implant zaczął się ruszać? Jak najszybciej umów się na wizytę u stomatologa, który zrobi wszystko, aby zapobiec konieczności usunięcia implantu. Oczywiście, gdy już tkanki się zregenerują, możliwe jest ponowne wszczepienie implantu, jednak to sytuacja, której należy zapobiegać. W jaki sposób? Odbywaniu zaplanowanych kontroli u implantologa powinno towarzyszyć regularne usuwanie kamienia nazębnego. Konieczne jest także dbanie o ogólny stan zdrowia, w tym profilaktyka cukrzycy, która wpływa na stabilność implantu.
W przypadku odrzucenia implantu należy udać się do renomowanej kliniki implantologicznej, dającej gwarancję na implanty zębów. Po wyleczeniu stanu zapalnego można bowiem podjąć się ponownej implantacji. Pacjent z taką historią powinien więc korzystać z usług placówki, która zwiększa szanse na sukces zabiegu i procesu osteointegracji. Implanty z wieloletnią lub dożywotnią gwarancją, implantacja nawigowana X-Guide, wszczepy renomowanych firm – o tych i innych detalach mówimy podczas konsultacji stomatologicznej, która pozwala przedstawić plan nawet tym pacjentom, którzy byli przekonani, że ich sytuacja jest beznadziejna.
Wśród przyczyn nieudanej osteointegracji wymienia się m.in. słabe ukrwienie tkanek, występujące np. u palaczy, terapia bisfosfonianami w leczeniu osteoporozy, choroby autoimmunologiczne, niewyrównaną cukrzycę czy nieprawidłowo wykonany zabieg chirurgiczny, np. złe ustawienie implantu przy przeprowadzaniu zabiegu bez nawigacji komputerowej.
O samym odrzuceniu implantu mówi się już w przypadku konieczności jego usunięcia. Objawy, które wskazują, że być może to będzie konieczne, pojawiają się jednak na tyle wcześnie, że często da się je opanować bez usuwania implantu. Dodatkowo, jeśli implant zostaje usunięty, po wygojeniu tkanek można wszczepić nowy.
Podstawa to regularne kontrole i wykonywanie higienizacji jamy ustnej po zabiegu implantologicznym. Wskazane jest również rzucenie palenia i trzymanie w ryzach chorób ogólnoustrojowych, które mogą wpływać na przebieg procesu integracji implantu z kością. Należy ponadto unikać przeciążenia implantu w okresie gojenia.
Owszem, implant może przestać być stabilny z powodu niepowodzenia osteointegracji, ale może również utracić podparcie dopiero po latach wskutek postępującego stanu zapalnego i utraty kości. Nie wolno jednak wyciągać pochopnych wniosków. Samo zaczerwienienie czy krwawienie dziąsła nie oznacza jeszcze utraty implantu.
Artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje indywidualnej konsultacji ze stomatologiem. Każdy przypadek wymaga diagnostyki i indywidualnego planu leczenia.
Nowe Zęby ul. Katowicka 81E/111, 61-131 Poznań